06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Solliciteren op z’n Canadees, ijshockey en vriendschappen

  1. Bitterzoet
  2. Het afscheid
  3. Aankomst
  4. Nieuwe huisraad kopen en mensen ontmoeten in Kelowna, Canada
  5. Net allemaal even anders
  6. Solliciteren op z’n Canadees, ijshockey en vriendschappen
  7. Mijn eerste baan, mijn eerste Canadese certificaat en eindelijk wijn bottelen!
  8. Mijn eerste pool BBQ, promotie en de viering van Canada Day
  9. Het theorie-examen, een onverwachte kans en de ontmoeting met meneer Jansen
  10. Afscheid van Regis, starten bij JHS en het rijexamen
  11. Mijn eerste tv-optreden, moe maar voldaan en het Dragon boat festival
  12. Einde proeftijd, verhuizen en mijn eerste kerst in Canada
  13. Potluck op oudejaarsavond, zakenreis Vancouver en Sam
  14. Het eind is in zicht

Wat vorig jaar (2019) begon als een leuke verhaallijn, is nu veranderd in een fijne manier om mijn gedachten te verzetten in deze roerige tijden. Naast het schrijven voor mijn Corona-verhaallijn blijf ik mijn verhalen over mijn leven in Canada met je delen. Juist nu betekent dit houvast voor mij. Het voelt vertrouwd, de herinneringen, maar ook het schrijven zelf. Op de foto’s van deze publicatie zie je een foto van het stadspark in Kelowna, City Park Veendam Gardens. Dit park is een erkenning van de band tussen Kelowna en ons eigen Veendam. Dank je wel voor je interesse in mijn verhalen. Ik hoop dat ze jou ook doen glimlachen.  

Solliciteren op Canadese wijze — de voorbereiding

Wauw wat vliegt de tijd! Aan de ene kant ben ik hier pas een maand (mei 2006), wanneer je bedenkt dat het maar viereneenhalve week geleden is sinds mijn vertrek uit Nederland. Aan de andere kant ben ik hier al een maand, wanneer ik kijk naar wat er al geregeld is en hoe ik mij hier thuis begin te voelen.

Het is nu tijd om mij te gaan voorbereiden op het vinden van een baan. Vandaag had ik een afspraak met mijn jobcoach Hallie. Bruikbare tips en informatie over de Canadese arbeidsmarkt en het Canadees cv zoeken een plekje in mijn hoofd. Van de mensen die ik spreek, hoor ik dat vacatures vervuld worden nog voordat ze gepubliceerd zijn. Het is dan ook van belang om te gaan netwerken, zodat de manager of baas van een bedrijf zich je herinnert van een gesprek en je cv nog even tevoorschijn haalt. Misschien luncht hij of zij wel met een collega die op zoek is naar een werknemer. Laat mijn cv nou net interessant zijn om door te geven, of anders in ieder geval de indruk die ik achtergelaten hebt!

Zo gaat dat hier, netwerken en een indrukwekkende presentatie met een goede cv achterlaten. Dit is belangrijk om ergens een voet tussen de deur te krijgen, zeker wanneer je nog zo weinig mensen kent en je referenten in Nederland zitten.

Na een sessie van 2 uur was ik toe aan een hapje eten. De Japanner om de hoek heeft verse sushi, smaakvolle udon soep en knapperige tempura. Voor ongeveer 7 euro heb ik uitgebreid geluncht, inclusief wat te drinken. Wij zijn niet de enige gasten. Opvallend is dat niemand opkijkt wanneer wij binnenstappen. De gasten zijn gericht op de mensen aan hun eigen tafel en het eten. Dat geeft mij tijd om rustig de ruimte te verkennen en een tafel uit te kiezen. Dit keer hoeven we niet te wachten totdat er iemand komt om ons een tafel toe te wijzen.

Met een volle buik zijn wij meteen doorgereden naar de bieb. Ik wilde mij verdiepen in meer informatie over de arbeidsmarkt. Een betaalde baan en een vast inkomen zijn nog niet direct nodig, maar een goede voorbereiding in een vreemd land is belangrijk. Enthousiast ontstond er een grote stapel boeken. Voor de zekerheid gevraagd hoeveel boeken we mee mochten nemen. “Liever niet meer dan 100”, was het antwoord van de mevrouw achter de balie.

Met een fikse stapel boeken stapte ik de deur uit. Niet alleen ter voorbereiding op het solliciteren, maar ook om de Engelse taal nog beter te beheersen en bekend te raken met het vakjargon op deze arbeidsmarkt.

Er staan nog enkele sessies gepland met mijn jobcoach Hallie om het allemaal goed door te spreken. Ik kijk er naar uit. Het voelt goed om iemand te hebben die de tijd voor je neemt, begrijpt dat het allemaal nieuw is en met wie het ook “klikt”.

IJshockey

GE-WEL-DIG!! Wij hebben de ijshockey-doop gehad. Na ’s morgens hardgelopen te hebben langs Mission Creek (mooi wandelpad langs een riviertje) raakten we aan de praat met de onderbuurvrouw Karin, die van de manager had gehoord dat we kortgeleden van Nederland naar Kelowna verhuisd zijn. Even gezellig gekletst, en geëindigd met de belofte om binnenkort iets samen te gaan ondernemen. Een half uurtje later wordt er op de deur gekopt. Het is Karin. Ze vraagt of we zin hebben in een biertje en een hockeygame. Ja natuurlijk, hoe, wat, waar? 

Zonder enige kennis van ijshockeyregels en met weinig vertrouwen dat we die puck kunnen volgen, rijden we naar de sportbar “Dakoda”. De Edmonton Oilers, het team uit de provincie Alberta, was het enige overgebleven team uit Canada voor de Stanley Cup (2006). Blijkbaar spelen ze in deze fase van de Cup maximaal 7 keer tegen hetzelfde team. Degene met de meeste keren winst gaat in deze fase van de Cup door naar de finale. De Oilers stonden voor het begin van deze wedstrijd op 3-0 voorsprong tegen de Mighty Ducks uit Anaheim (VS). Simpelweg dit wedstrijdje winnen dus en door naar die finale. Het was echt een geweldige ervaring. De bar hing vol met wel 30 televisieschermen in allerlei maten (op het grootste scherm is de puck prima te zien!). Het was er gezellig druk, want iedereen was erg betrokken bij het spel. Er werd gegeten, gedronken, gejuicht en gezucht.

Dit was het begin van vele bezoeken aan hockeygames en niet alleen in een sport bar. Kelowna heeft een eigen hockeyclub de “Kelowna Rockets”. “Prospera Place”, een multifunctionele arena, heb ik nadien nog vaak bezocht om de wedstrijden live mee te maken. Wanneer een Canadese club speelt, wordt het Canadees volkslied gezongen. Dat wordt dus nog even oefenen!

Nog meer mensen ontmoeten

“Integratie” is regelmatig onderwerp van gesprek.  Wij hebben goed nagedacht over wat wij nodig hebben om een leven op te bouwen in Canada. Nu zijn we allebei sociaal ingesteld, dus contact maken en mensen leren kennen was een belangrijke behoefte. Daarbij hebben we doelen gesteld. Voor het eind van het jaar wilden we bijvoorbeeld bij iemand thuis op de koffie zijn geweest. Wij hadden namelijk de indruk dat het sociale leven zich veelal buitenshuis afspeelde. Het leek bijzonder om bij iemand thuis uitgenodigd te worden, dus de lat werd hoog gelegd. In Nederland was je door de week vaak thuis en had je in het weekend afspraken buiten de deur. In Canada leek het andersom te zijn. Er was dus nog veel te ontdekken!

Inmiddels heb ik kennis gemaakt met mensen, die in het appartementencomplex wonen of hebben gewoond.

Merv, een man uit Zuid-Afrika die met zijn gezin in Kelowna woont, bij Sears (een warenhuis) werkt en openstaat voor vragen, en nuttige adviezen geeft. Myrna die een etage lager woont, Carry (Myrna’s dochter) die met haar gezin enkele jaren in Amerika heeft gewoond, nu terug is en alweer denkt aan een locatie waar ze over 5 jaar zouden kunnen zijn. Bob onze onderbuurman, een vriendelijke en hartelijke man, die erg handig blijkt te zijn en onze hordeur al heeft gerepareerd. Glenny en Dallas die dit complex runnen en bij wie we ook met onze vragen terecht kunnen. Gisteren heb ik mijn eerste knipbeurt gehad bij Fay, een dame uit Perzië, die met haar gezin al meerdere jaren in Kelowna woont. Glenny had mij haar contactinformatie gegeven. Oh en Fay kan goed knippen, dus voorlopig ben ik weer blij! 

Ik ben een kritische tante, zeker wanneer het aankomt op het knippen van mijn haar. Het uiterlijk is het eerste wat gezien wordt en ik moet nog ergens een goede eerste indruk achterlaten om aan een baan te komen.

Nieuwe vrienden?

Even bellen of even een bakkie doen met mensen die vertrouwd zijn voor mij is er niet meer bij. Het is 9 uur vroeger dan in Nederland en bel- of skype-momenten werden afgesproken. Ook door mijn eigen afspraken overdag. Het voelt wel als een gemis hoor. Het liefst had ik mijn vrienden meegenomen naar Canada. Maar het is nu eenmaal zoals het is, dus gewoon open blijven staan voor nieuwe ontmoetingen. Dit klinkt misschien makkelijk, maar dat was het niet altijd.

De mensen die ik in Kelowna ontmoet zijn aardig en behulpzaam, maar dit was pas een kennismaking. Het was anders dan het contact met vrienden in Nederland. Zij kennen ook mijn nukken en houden nog steeds van mij en vice versa. Met hun heb ik veel gedeeld, van grappige tot verdrietige momenten en gedurende vele jaren. Deze binding is niet zomaar te evenaren.   

Een vriendschap is een conclusie die je trekt over een langere periode van contact. Maar in Canada hoef ik mij niet alleen te voelen en is vragen om hulp makkelijk. De sfeer hier in Kelowna is prettig en vriendelijk. Mensen zijn toegankelijk en omdat wij ons ook openstellen voor hen, is een contact makkelijk gelegd en een praatje snel gemaakt. Het begin is er!

Tenslotte

En nee, er lopen geen beren in de straat, noch zijn ze te vinden in onze achtertuin. In ieder geval niet in de tuin van dit appartementencomplex. Wel hebben we kort geleden kennis gemaakt met een bever tijdens een fietstocht langs Mission Creek.

Ik vermaak mij, geniet en werk hard om volwaardig deel te kunnen nemen aan de Canadese arbeidsmarkt.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag