06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Romy

  1. Esther
  2. Hes
  3. Jana
  4. Romy
  5. Lotte
  6. Charlotte
  7. Alice
  8. Joyce
  9. Tina
  10. Zoé en meer

Romy is 40 jaar, geboren en getogen in Limburg en getrouwd met Boudewijn. Sinds februari 2019 is zij adoptiemoeder van twee kinderen, een dochtertje van 5 en een zoontje van 4 jaar. Zij zijn biologische broer en zus. Aan haar keukentafel ben ik in gesprek gegaan en later op de dag heb ik de kinderen ontmoet.

De start in 2004
Romy heeft Boudewijn in 2002 via het internet leren kennen. De belangrijke klik was er en na korte tijd zijn ze gaan samenwonen. “Dat ging zo goed, dat we besloten in 2004 in het huwelijksbootje te stappen.” Beiden hadden een sterke kinderwens. “Wij hebben altijd een groot gezin gewild met twee of drie kinderen. Dat bleef helaas uit.” Uit onderzoek bleek dat het krijgen van kinderen via de natuurlijke weg voor hun niet was weggelegd. Er volgde toen een vier jaar durend traject voor IVF, eerst in Nederland, daarna in een Duitse kliniek. “Helaas mocht dat niet zo zijn. Er ging iedere keer wat mis na het terugplaatsen van de embryo’s, heel emotioneel. De onzekerheid, alle stress van de hormoonspuiten, dat was wel een hele heftige periode.”
Omstreeks 2008 besloten zij om niet verder te gaan op deze weg. Het lange traject heeft mentaal, maar ook lichamelijk veel impact gehad. “Dan blijkt dat onze kinderwens zo groot is dat je gaat kijken naar andere opties. Zo kwam adoptie ter sprake.” Voor Romy was dit bij voorbaat een weg, waar zij zeker open voor stond. Deze situatie heeft toen om een nieuwe afstemming gevraagd met Boudewijn.

Dialogen en keuzes maken
“Wij zijn toen samen op vakantie gegaan naar Frankrijk. Daar hebben wij de tijd genomen om, in een omgeving waar wij ons prettig voelden, alles goed uit te zoeken. Wat is adoptie, wat houdt het precies in, wat moet je allemaal regelen, waar moet je rekening mee houden? Wij zijn heel graag met onze caravan op de camping in Frankrijk, en hebben daar samen goede gesprekken gevoerd.” Romy vertelde dat zij tijdens deze vakantie samen tot de conclusie zijn gekomen om dit nieuwe traject in te gaan. Vol overgave zijn toen de formulieren om het adoptietraject te starten, ingevuld en op de post gedaan.
Verre vakanties werden niet meer gepland. Die nieuwe keuken werd niet gekocht. De start van een nieuwe opleiding werd uitgesteld. “Stel dat ze snel bellen!”

Introspectie en meer afstemming
Dan begint een weg met nieuwe procedures en verplichtingen om in aanmerking te kunnen komen voor het adopteren van kinderen. Na een verplichte cursus voor aanstaande adoptieouders, die positief afgerond diende te worden, volgde het raadsonderzoek. “Daar word je binnenstebuiten gekeerd. Je wordt volledig gescreend tijdens meerdere gesprekken met de Raad voor de Kinderbescherming. Die kijken naar je leefomgeving, naar je levensloop en onderzoeken op die manier of zij jou geschikt achten om een kindje te adopteren.” De raadsonderzoeker had bij voorbaat al aangegeven, dat zij bijna nooit toestemming geeft voor het adopteren van twee kindjes of meer. “Dat was wel een klap in ons gezicht.”
“Het is uiterst zorgvuldig en het belang van de kinderen staat natuurlijk centraal. Het heeft alleen een fikse impact wanneer iemand dergelijke beslissingen vóór jou neemt.” Na een spannende tijd heeft de Raad voor de Kinderbescherming akkoord gegeven voor het mogen adopteren van twee of meer kinderen.
Toen kon een adoptiebureau gezocht worden, ook wel bemiddelaar genoemd. Nederland kent meerdere bureaus die gespecialiseerd zijn in het bemiddelen bij de adoptie van kinderen uit een specifiek land. Dit gebeurt op basis van het Haags Adoptieverdrag. Dat verdrag zorgt er bijvoorbeeld voor dat er altijd in het belang van het kind wordt gehandeld en voor het kind de meest passende oplossing wordt gezocht. In eerste instantie wordt er gekeken naar mogelijkheden in familie kring en als dat niet lukt in het land van herkomst. Indien er voor het kind ook dan geen toekomstperspectief is in het land van herkomst zal adoptie pas een optie zijn.

Romy heeft zich regelmatig afgevraagd of wat zij wil nog wel in verhouding staat tot wat er van hen op emotioneel en financieel gebied gevraagd wordt om hun ultieme doel te bereiken. “Als wij dit doen, wat zijn dan de gevolgen?” Deze gesprekken met zichzelf hebben mede geleid tot een bewuste korte stop in het adoptietraject. De gewenste samenwerking en afstemming met het adoptiebureau ontbrak. Ondanks dat hun dossier al 2 jaar in het land lag waar ze toen voor gekozen hadden, werd dit dossier afgebroken en daarmee de hele procedure gestopt. Een moeilijke maar weloverwogen keuze. Inmiddels stonden Romy en Boudewijn ook ingeschreven in Nederland voor adoptie. In Nederland zijn echter weinig kinderen voor adoptie beschikbaar. De keuze voor een plaatsing in een pleeggezin zou voor Nederland veelal de voorkeur hebben. Het belang van het kind staat voorop en het contact met de biologische ouders speelt daarin een belangrijke rol. “Het kinderloos blijven komt dan dichterbij. Wanneer de ouder 41 jaar wordt mag je niet meer adopteren in Nederland. Dit heeft te maken met het leeftijdsverschil, want het gaat vooral om baby’tjes.”

De angst om kinderloos te blijven werd steeds groter, want Boudewijn werd bijna 41 en dan zouden ze definitief kinderloos blijven. In die periode waagden ze nog een kans door nogmaals het IVF traject in te gaan. Ondanks alle nieuwe ontwikkelingen in Duitsland op dit gebied, mocht ook dit niet tot een zwangerschap leiden. In oktober 2016 besloten ze een weekendje weg te gaan, naar de Veluwe. “Dat zal ik nooit vergeten. In de auto was ik toevallig op een website gekomen van een adoptiebureau. Ik zag een oproep waarin ze adoptie ouders zochten voor drie meisjes uit Hongarije. Dan begint het wel in je buik te kriebelen. Ik vroeg mij toen af of er dan echt geen ouders te vinden zijn voor die drie meisjes?”

Laatste poging
Besloten werd dat Romy ging bellen met de stichting. Het telefonische contact met de directeur verliep heel prettig. Hij vertelde haar dat er inmiddels ouders gevonden waren voor de drie meisjes. “Door dit gesprek voelden wij de adoptiekriebels weer in onze buik”. Inmiddels was het oktober 2016. Hun papieren waren verlopen en de beginseltoestemming op grond van raadsonderzoeken om te mogen adopteren ook. Met hulp van de eerdere raadsonderzoeker werd de update van hun dossier snel ingepland. Op de verjaardag van Romy in februari 2017 vond de kennismaking bij het adoptiebureau plaats, waar het verloop van hun vorige adoptietraject bespraken. Voordat we het hele traject weer zouden opstarten wilden we zeker weten dat het niet weer een grote teleurstelling zou worden. Dit was een erg prettig gesprek en hierna hadden we het volste vertrouwen in de bemiddelaar en een goed verloop van de procedure. Uiteindelijk was het dossier in oktober 2017 compleet en ging het dossier naar Hongarije. Toen begon het lange wachten op dat ene telefoontje dat ons leven voorgoed zou veranderen.

Vragen en keuzes
“Dan begint het echte wachten, de onzekerheid. Wanneer bellen ze? Bij iedere anonieme oproep had ik het hart in de keel staan. Bij iedere gemiste anonieme oproep dacht ik dat het een telefoontje van het adoptiebureau kon zijn.” Op 21 september 2018 was het dan zover.
“Er zijn twee kindjes, een jongen en een meisje van 3 en 4 jaar, waar jullie de beoogde ouders voor zijn.” Meer informatie kreeg Romy op dat moment niet, alleen de special need die deze kinderen hebben, omdat het om een polsing ging. Bij het opstellen van het dossier dat naar het land van herkomst gaat, moet je verplicht aangeven voor welke special needs je open staat. Dit kan gaan om lichamelijke, geestelijke, maar ook sociaal emotionele beperkingen. Echter bij beiden kinderen was er sprake van een special need die buiten hun grenzen vielen. Het was ook niet duidelijk wat dit in de toekomst voor de kinderen zou kunnen betekenen. Echter men was er van overtuigd dat ondanks dit, zij de meest passende ouders zouden zijn voor deze 2 kinderen. “Toen moest ik mijn man bellen, wat niet meteen lukte. Ik had zulke trillende handen dat ik de vergrendeling van mijn telefoon niet afkreeg en ik niet eens meer zijn nummer wist te vinden.” Thuis hebben ze samen alles besproken.

“Moet je dan de kindjes met deze special need geen mooie toekomst bieden bij ons in dit warme nest? Als wij ze geen mooie toekomst kunnen geven wie dan wel, alleen omwille van hun medische dossier?” Hun familie was het eens met hun keus om door te gaan. Toen volgde er nog aanvullend onderzoek in het ziekenhuis in Hongarije op verzoek van de kinderarts uit Nederland die het medische dossier had beoordeeld. Dit gebeurde om een volledig beeld en meer zicht te krijgen op de situatie en de gezondheidstoestand van beiden kinderen. Dit was nodig alvorens er een definitief akkoord kon worden gegeven vanuit de Nederlandse centrale autoriteit om beide kinderen te mogen adopteren. Op 4 december 2018 verscheen Boudewijn onaangekondigd op Romy’s werk om meteen het goede nieuws met haar te delen. Het was definitief, ze werden adoptie ouders van deze 2 kindjes.

Eindelijk!
Dan pas kregen ze de eerste foto’s te zien en horen zij hun officiële voornamen. Vanaf dit moment heeft RTL 4 opnames gemaakt voor het programma “Met open armen”. De beelden van de eerste ontmoeting en thuiskomst zijn uitgezonden geweest op 20 februari 2019. (Nu alleen nog via videoland te bekijken voor zover wij weten).

Thuis
Sjoerd en Anne zijn twee vrolijke kinderen. Zij gaan naar school en spreken daar Nederlands. Thuis komen er Limburgse woorden uit hun mondjes alsof ze nooit anders hebben gedaan. In huis zie je overal foto’s van de kinderen en van een gelukkig gezin. Een nieuw huis is gekocht in een rustige omgeving met een grote tuin. Sjoerd en Anne hoeven dan ook de gevaarlijke spoorwegovergang niet over. “Het is dichter bij school en dan wonen we niet meer aan een drukke weg. Zij zijn daar namelijk niet mee opgegroeid. De kinderen hebben hun eerste levensjaren doorgebracht in een omgeving waar nauwelijks tot geen verkeer was.
Wat je niet op de foto’s ziet zijn de momenten waarop deze nieuwe ouders de kinderen leren wat het betekent om ouders te hebben. Ouders die je beschermen en met je spelen. Ouders die van je houden ook wanneer zij “nee” zeggen. Ouders die leren vertrouwen te hebben in jezelf en die je het gevoel meegeven dat je er toe doet. Ouders die je knuffelen en tegen je zeggen dat je niet meer weg hoeft.
“Ouders die er altijd voor je zullen zijn, je hele leven lang.”

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag