06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Mijn eerste baan, mijn eerste Canadese certificaat en eindelijk wijn bottelen!

  1. Bitterzoet
  2. Het afscheid
  3. Aankomst
  4. Nieuwe huisraad kopen en mensen ontmoeten in Kelowna, Canada
  5. Net allemaal even anders
  6. Solliciteren op z’n Canadees, ijshockey en vriendschappen
  7. Mijn eerste baan, mijn eerste Canadese certificaat en eindelijk wijn bottelen!
  8. Mijn eerste pool BBQ, promotie en de viering van Canada Day
  9. Het theorie-examen, een onverwachte kans en de ontmoeting met meneer Jansen
  10. Afscheid van Regis, starten bij JHS en het rijexamen
  11. Mijn eerste tv-optreden, moe maar voldaan en het Dragon boat festival
  12. Einde proeftijd, verhuizen en mijn eerste kerst in Canada
  13. Potluck op oudejaarsavond, zakenreis Vancouver en Sam
  14. Het eind is in zicht

Mijn eerste baan

Op zoek naar iets leuks voor aan de muur stapten wij bij Regis (soort Expo) binnen in de Orchard Park Shoppingmall. Hier verkochten ze schilderijen, posters, lijsten, kant-en-klaar of op maat gemaakt. De manager van deze winkel, Kelly begon een praatje en maakte de opmerking dat ze mijn T-shirt leuk vond. We raakten in gesprek en gingen een leuk contact rijker de winkel weer uit. Toen pas zag ik het bordje met personeel gezocht. Dat leek me wel wat, dus ik weer terug naar Kelly om uit te vinden waar het precies om ging. Ondanks het gebrek aan ervaring, vroeg Kelly mij met nadruk om toch te solliciteren omdat het klikte tussen ons en ze de samenwerking met mij wel zag zitten. Zonder schilderij, maar met een sollicitatieformulier in mijn hand ging ik de deur weer uit. Na wat vragen en antwoorden over en weer ging ik de deur uit met een sollicitatieformulier. En of ik die de volgende dag (dinsdag) voor sluitingstijd kon komen afgeven.

Prima, zoals afgesproken was ik daar op tijd en beloofde ik de volgende ochtend (woensdag) tot 11 uur bereikbaar te zijn voor het telefoontje over het sollicitatiegesprek.

Om 11:00 uur precies ging mijn telefoon. Het was Jane, de dochter van de eigenaar. Of ik om 12:00 uur (een uur later dus!) kon komen voor een gesprek… sure, no problem!

Jane nam me mee naar een eetgelegenheid tegenover de winkel en daar werd het gesprek gevoerd. Dat schijnt gebruikelijk te zijn in Canada en ik moet zeggen, ik vond het prima. Het was relaxed maar zeker niet minder serieus. Ze zochten iemand die in staat is om klanten te adviseren over passe-partouts en de lijst van een schilderij of poster (art en kleurdesign). Ook moest de nieuwe medewerker in staat zijn om passe-partouts en glas te snijden, en berekeningen te maken voor de lijst. Dit laatste zou naar een gespecialiseerde afdeling van Regis gaan om het gehele inlijstingsproces af te ronden. Ik herinnerde mij op dat moment mijn miscalculatie bij het vullen van een verhuiskrat in Nederland. Daar zat ik dan met 2 linkerhanden in de wiskunde.

Het gesprek verliep goed en Jane zou met Kelly overleggen. Enerzijds zag ze me wel zitten vanwege onder meer mijn openheid (ik heb gezegd dat ik een baan als maatschappelijk werkster zou accepteren wanneer die kans voorbijkwam), het klikte wel tussen ons, maar anderzijds miste ik de werkervaring van deze specifieke branche.

De volgende dag (donderdag) mijn mail gecheckt met het gevoel dat ik die baan wel kon schudden. Bij toeval ook gekeken in de map ongewenste mail. Vind ik daar een uitnodiging om Kelly te bellen voor een afspraak om een, jaja, 2 uur durend werk interview te doen, betaald en wel! Ik viel zowat van mijn stoel. Ik heb meteen gebeld en een afspraak gemaakt voor de volgende dag (vrijdag).

Volgens kledingvoorschrift droeg ik een lange zwarte broek, dichte schoenen en een blouse die ook mijn armen bedekte. Het snijden van glas ging gepaard met splintervorming. Van tevoren was ik al aardig aan het vitten geweest op die kleding vanwege de warmte en dat ook nog voor het minimumloon… (Ongeveer 5 euro per uur). Laat ik nu al verklappen, dat ik een geweldige tijd en veel lol heb gehad in die 2 uur!

Stap 1. Ik kreeg 4 verschillende posters en 20 minuten om van een muur met ongeveer 200 lijsten en uit een bak met bijna 100 passe-partouts per poster 2 opties te kiezen, om vervolgens mijn keuzes te beargumenteren. Hout, metaal, dik, smal en alle kleuren van de regenboog staarden mij aan.

Na diep adem te hebben gehaald en tot 10 te hebben geteld ben aan de slag gegaan. Mijn gevoel liet ik bepalend zijn voor mijn keuzes. Ik was apetrots toen Kelly mij complimenten gaf. Ze leerde mij meteen enkele handigheden om de puntjes op de “i” te zetten.

Nu stap 2. Hierbij moest ik metingen verrichten om mijn gekozen opties werkklaar te maken. Hoeveel inches moet er zichtbaar zijn van de poster ten opzichte van de passe-partout? Hier kwam het vakjargon om de hoek kijken en ik leerde dat hier een passe-partout een “mat” (fonetisch: met) heet. Ook moest ik vanuit het konijn (rabbit) gaan meten… Eh, konijn? Dat was dus lachen! Wat is dat nou, een konijn? Dat is gewoon de binnenkant van een lijst en nee, geen idee waarom het zo wordt genoemd. En hoeveel centimeter gaan er in een inch? (1 inch=2,54 cm).

Tenslotte stap 3 waarbij ik op een trap moest staan om schilderijen van de hoge muur af te halen en weer op te hangen. Ook moest ik laten zien dat ik de rekening kon opmaken.

Ik vond het een fantastische ervaring en Kelly is een manager waar ik graag mee en voor werk. Haar instructies waren duidelijk, er was ruimte voor persoonlijke creativiteit en professionele ontwikkeling. Kelly had me het liefst meteen aangenomen, omdat ze graag met me samenwerkte en ik zeker potentie had. Die complimenten heb ik in ieder geval binnen. Maar de beslissing was aan Jane. Ik ben met een brede glimlach en mijn eerste verdiende centen in de auto gestapt en met het liedje van Jack Johnson “Upside Down” op de radio naar huis gereden.

De volgende dag (zaterdag) werd ik gebeld door Jane, ze bood mij de baan aan! Om misverstanden te voorkomen, vertelde ik haar nogmaals dat een baan in het maatschappelijk werkveld mijn voorkeur bleef houden en ik niet zou stoppen met solliciteren. Misschien dacht ze dat ik aan het onderhandelen was, want ik kreeg meteen 50 dollarcent bovenop het uurloon aangeboden. Natuurlijk heb ik uitgelegd dat het mij daar niet om ging en ik de baan accepteerde. De kledingvoorschriften nam ik voor lief en voor het uurloon van 5 euro kom ik graag zo nu en dan even werken als oproepkracht.

Wanneer ik uit eten ging of een aankoop wilde doen, rekende ik eerst uit hoeveel uur ik daarvoor moest werken. Dit was een goede manier om de overstap te maken van een goed Nederlands salaris naar de nieuwe alledaagse realiteit.

Mijn eerste certificaat

Bij nagenoeg alle vacatures in het maatschappelijk werk wordt als eis gesteld wordt dat je in het bezit bent van een EHBO- en CPR-certificaat. Dus mij ingeschreven bij St. John Ambulance voor een 2-daagse cursus. Ik heb hard gewerkt om de theorie de baas te worden. Gelukkig heb ik alle steun gekregen van mijn trainer, die extra toelichting gaf in woord en beeld, en medecursisten, waaronder o.a. Kelsey, politievrouw bij de RCMP, en Ruth, de verpleegkundige. Ik vond het niet altijd even makkelijk, bijvoorbeeld wanneer een baby zich verslikt en ik zo’n klein lijfje in het ergste geval moet reanimeren. De cursus werd afgesloten met een theorie-examen. Gebroken been, verrekte spier, brandwonden, slangenbeet of een bijensteek, maak je geen zorgen want, met mij in de buurt gaat het helemaal goedkomen! Ik ben geslaagd (juni 2006).

Het volgende certificaat wordt waarschijnlijk die van het theorie-examen voor het rijbewijs, aangezien mijn Permanent Resident-kaarten eindelijk binnen is.

Wijn bottelen

Eindelijk is het dan zover! Ik mag de wijn bottelen! Natuurlijk eerst proeven voordat de kurk erop gaat. De wijn is heerlijk, dus dat was de 6 weken wachten wel waard.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag