06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Lotte

  1. Esther
  2. Hes
  3. Jana
  4. Romy
  5. Lotte
  6. Charlotte
  7. Alice
  8. Joyce
  9. Tina
  10. Zoé en meer

Lotte is 40 jaar en is sinds 2008 getrouwd met Glenn, een vader van twee kinderen. Ruim negen jaar geleden zette een herseninfarct haar wereld op z’n kop. Zij heeft een baan (loondienst) en is inmiddels ook succesvol als voedingsdeskundige en topsporter.

Op een dag werd Lotte wakker in het ziekenhuis. Zij kon de rechterzijde van haar lichaam niet bewegen. Haar eerste gedachte was “doe er nog maar één, zo wil ik niet leven”. Dit veranderde pas toen zij haar haar man Glenn en de twee kinderen zag. “Voor hun wil ik knokken”, zo vertelde zij. De doctoren gaven haar destijds geen prognose van herstel; Lotte kon niet mee naar huis, mocht voorlopig niet werken en zou naar een revalidatiecentrum moeten. Glenn wilde dat zijn vrouw thuis, als deel van het gezin, aan haar herstel zou werken en niet ergens anders. Lotte is met hem mee gegaan naar huis. Haar eerste periode thuis bestond voornamelijk uit slapen.

Van echtgenote naar patiënt

“Alles wat een verzorger doet heeft hij gedaan. Hij nam drie maanden zorgverlof op. In het begin droeg hij mij door het huis van de ene kamer naar de andere, de trap op en af. Zonder die hulp had ik hier ook gezeten, maar anders. Misschien zou ik nog niet zover zijn geweest als ik nu ben. Ik ben sterk en ik weet dat ik er was gekomen. Maar wanneer de start anders is, wordt het proces vertraagd.”

Op een dag kwam Glenn met een hond thuis, een Amerikaanse buldog. Dit gebaar heeft Lotte er toe gezet om zonder hulp letterlijk haar ene voet voor de andere te zetten. Eerst in huis en daarna voorzichtig in de tuin. Ze moest wel, want Glenn was aan het werk en de kinderen waren op school. De hond is uiteindelijk haar beste kameraad geworden.
“Voor Glenn ben ik nooit zielig geweest, wel voor mijzelf. Dat had te maken met de beleving van mijn rol in de relatie.

Het huwelijk veranderde. Ik knapte op en was klaar met de rolverdeling van patiënt en verzorger. Ik wilde dat hij weer ruzie met mij ging maken. Ik deed van alles om een reactie uit te lokken. Toen ik merkte dat het ten koste van mijn huwelijk ging, ben ik hulp gaan zoeken. Ik wilde weer een volwaardig vrouw durven zijn binnen een verstoorde relatie. Hoe mooi het ook is dat je zo goed verzorgd wordt, je bent nog steeds man en vrouw. Je bent bij elkaar omdat je van elkaar houdt en partners wilt zijn voor de rest van je leven. Maar niet om op die ongelijkwaardige manier voor elkaar te blijven zorgen.”

Revalidatie

Lotte kreeg begeleiding van maatschappelijk werk, was vaker wakker en kreeg meer therapie om haar herstel te bevorderen. Drie keer in de week werd ze opgehaald met een busje. Zij zat in een rolstoel. Zodra ze uit de bus was, stond ze op en ging ze er achter lopen. “Niemand mocht zien dat ik niet goed kon lopen. Ik schaamde mij en wilde in het begin ook geen bezoek. Dit heeft met mijn zelfbeeld te maken. Zo gevoelig als ik nu ben was ik toen ook al, maar dat heb ik niet toe gelaten. Dat meisje zat er altijd wel. Voor de buiten wereld was ik stoer, niet lullen maar poetsen en niet neuzelen over gevoelige dingen. Ineens was dat masker weg en was ik dat kwetsbare meisje en afhankelijk van anderen.

Dat afhankelijk gevoel vond ik verschrikkelijk. Na de therapie moest ik ook nog terug naar huis. Ik was driekwart van de dag kwijt en was erg moe. Ik raakte overprikkeld en had geen overzicht meer. Ik kreeg toen therapie aan huis. Het is soms goed om te voelen dat iets niet kan en ik kan niet blijven hangen in dat gevoel.”

Terug naar het werk

“Van het stempel van arbeidsongeschikt zijn heb ik nachtmerries gehad. Je moet keihard werken om je plaatsje weer terug te winnen. De gesprekken met het UWV (2012-2013) en keuringsartsen die letterlijk zeiden ga maar bij een bepaalde winkel achter de lopende band staan, waren erg moeilijk. Ik heb uit moeten leggen dat ik niet beperkt ben in mijn hoofd, maar dat het hier gaat om een veranderde belastbaarheid. Elke keer nam ik een lijstje mee met wat ik al kon en wat ik wilde. Dat werd aanvankelijk steevast van tafel geveegd. “Je kan ook productiewerk gaan doen”. Lotte had hele andere uitdagingen nodig, juist door de lat hoger te leggen kwam ze een beetje verder. Haar werkgever en leidinggevende hebben haar op alle vlakken gesteund. “Ik hou van mijn werk.”

Haar leidinggevende wilde dat de drempel naar het werk zo laag mogelijk was. Lotte kreeg elke week een logboek met alle gebeurtenissen van die week beschreven op een mooie en leuke manier. Eén collega stuurde haar elke twee weken een kaartje rondom een thema. Uiteindelijk heeft Lotte de stap genomen om naar kantoor te gaan, haar gezicht te laten zien en een kopje koffie te drinken. Achteraf zegt ze dit te snel te hebben gedaan. “Ik was dikker geworden van het weinig bewegen en had kringen onder mijn ogen. Ik zag het nut niet in van make-up”. Haar collega’s zagen dit ook. Lotte las de vragen en gedachtes van hun gezichten af en dat bevestigde wat zij al wist en voelde. Haar gevoel van eigenwaarde stond onder druk, dus zette ze de volgende stappen en bleef gaan. Zij vertelde zichzelf dat dit het begin was en dat ze hier door heen moest (self-talk). Haar collega’s zagen toen ook vooruitgang. Deze situatie heeft ze openlijk met haar collega’s op een later moment besproken. “Zij hebben kunnen zien hoeveel kracht iemand heeft”. Ook zien ze dat Lotte nog beperkingen heeft.

Gesprekken met zichzelf (self-talk)

“Ik doe bijna alles wat iedereen doet, maar in een ander tempo. Ik lig tussen 8 en 9 uur op bed. Dan kan ik de volgende dag zo goed als normaal functioneren.” Haar keuzes zijn nu gebaseerd op gevoel; “krijg ik energie, doe ik dit omdat ik het wil of omdat het van mij verwacht wordt?” Haar eigen gevoel is haar kompas. Lotte denkt in mogelijkheden, maakt kleine stapjes en volgt haar eigen tempo. “Ik leef vanuit mijn kracht. Natuurlijk maak ik nog wel eens keuzes, waarvan ik achteraf denk dat was geen goede zet. Maar dan is dat maar even zo.” Lotte weegt bij alles af wat ze wil, moet en kan doen. “Ik kan niet zomaar uit eten. Ik probeer altijd een tafel in de hoek te reserveren, zodat het geluid alleen van één kant komt.”

De kracht van kwetsbaarheid

“Glenn weet wat ik kan hebben. Tegenwoordig geeft hij ook zijn grenzen en behoeftes beter aan. Ik kan niet meer naar de bioscoop, dus gaat Glenn met een goede vriendin. Onze relatie is sterker dan ooit en gebaseerd op vertrouwen. Wij hebben een eigen leven en daarnaast samen iets krachtigs. Glenn is ook zachter geworden. Meer open als persoon. Wij moeten kwetsbaar durven zijn, anders doen we afbreuk aan onze eigen relatie. Ik ken Glenn al heel lang. Ik was toen een echte flierefluiter, reisde wereld rond en was wars van serieuze dingen. Pas nadat ik Glenn, na zijn scheiding, tegenkwam op een gezamenlijke verjaardag voelde ik iets.” In eerste instantie heeft Lotte nog geprobeerd om haar gevoelens tegen te houden. In 2006 kregen zij een relatie. In 2020 zijn ze 12,5 jaar getrouwd.

Topsport

Lotte sportte vóór haar herseninfarct al. Maar is als onderdeel van haar herstel is zij zich gaan richtten op het gewichtheffen. “Hiervoor moet je letterlijk sterk zijn, maar je mentale kracht is cruciaal. Je moet geloven in wat je tegen jezelf zegt (self-talk). Je moet altijd alles geven.” Dit jaar (2019) deed Lotte mee aan de Wereldkampioenschappen in Montreal, Canada. “Alles ging mis. Ik was door de jetlag twee kg te zwaar. In vijf dagen moest ik dat kwijt zien te raken om in de klasse uit te kunnen komen waar ik mij voor had ingeschreven. Ik moest dus zo min mogelijk eten en ging van 3000 cal terug naar 1000 cal per dag. Mijn tas met supplementen was ik kwijt. Het resultaat was dat ik 7 kg onder mijn persoonlijk record heb getild. En dat voor de grootste wedstrijd van het jaar. Ik was wel even overstuur en ben het Olympisch complex uitgelopen. Ik wilde niemand zien of horen. Ik heb hard gehuild. Een vriendin van mij, die met mij mee was gegaan, vroeg mij wat ik wilde doen en ik wist het op dat moment niet.” Zij heeft Lotte toen meegenomen naar een hele mooie kathedraal.

Introspectie

“Een orkest speelde bij de ingang en toen ik binnen kwam vroeg ik mij af waar ik zo moeilijk over deed. Alleen omdat ik een paar kilo’s niet van het plankier af heb gekregen? Daar zaten mensen te bidden. En er zijn zoveel mensen die het zoveel slechter hebben dan jij. Doe niet zo moeilijk. Als ik naar -76 was gegaan was dan had ik kunnen eten wat ik normaliter doe en had ik brons gehaald. Ik hebt heb getraind voor de -71 klasse en had dit voornemen ook met anderen gedeeld. Het zat tussen mijn oren. Leermomentje.”“Ego? Ja, maar ook een belofte aan mijzelf. De gouden regel is dat je doet wat je zegt, je liegt niet. Doen wat je zegt en wijk alleen af wanneer je het kan beargumenteren. Ik bleef hangen in dat moment. Ik had ook kunnen denken aan het doel wat ik voor ogen had, nl. zo hoog mogelijk eindigen en mij focussen op waar mijn meeste kansen liggen”. Lotte heeft toen haar verblijf in Montreal met een week vakantie verlengd en daarvan genoten.

1 Reactie

  1. Coby Zwinenberg en

    Je bent echt een topper, echt een doorzetter, ik heb bewondering voor je

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag