06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Het afscheid

  1. Bitterzoet
  2. Het afscheid
  3. Aankomst
  4. Nieuwe huisraad kopen en mensen ontmoeten in Kelowna, Canada
  5. Net allemaal even anders
  6. Solliciteren op z’n Canadees, ijshockey en vriendschappen
  7. Mijn eerste baan, mijn eerste Canadese certificaat en eindelijk wijn bottelen!
  8. Mijn eerste pool BBQ, promotie en de viering van Canada Day
  9. Het theorie-examen, een onverwachte kans en de ontmoeting met meneer Jansen
  10. Afscheid van Regis, starten bij JHS en het rijexamen
  11. Mijn eerste tv-optreden, moe maar voldaan en het Dragon boat festival
  12. Einde proeftijd, verhuizen en mijn eerste kerst in Canada
  13. Potluck op oudejaarsavond, zakenreis Vancouver en Sam
  14. Het eind is in zicht

Ik houd niet van afscheid nemen. Het voelt zo definitief. Natuurlijk weet ik het verschil tussen een boek afsluiten of een hoofdstuk, maar dat is achteraf. Eerst komt het voelen.

Een cocktail van begrip, verdriet en boosheid en een hoge gunfactor, hebben destijds het contact met familie en vrienden getekend. Zoals ik al schreef in mijn vorige blog “Bitterzoet”, is mijn vertrek niet uit te leggen in termen van slecht of goed. Voor mij was er geen schuldvraag. Soms wilde ik mij verstoppen voor de tranen van de ander en mijzelf. Even net doen alsof er niets aan de hand was. Maar ik besefte dat tijd kostbaar is. Net als de band die ik voelde. Het vertrek stond vast en dus zette ik mij ertoe om in gesprek te blijven. Ik besefte dat zolang ik nog in Nederland was, wij nog om dezelfde tafel konden zitten, elkaars hand vast konden houden en een arm om elkaar heen konden slaan.

Mijn les
De belangrijkste les die ik heb geleerd, is dat een vertrek betekent dat je anderen achterlaat met een leegte, die je als persoon in hun leven hebt ingevuld. Mijn rol van zus, tante en vriendin veranderde. Er is een tijdsverschil van 9 uur, dus spontaan bellen betekende een kans dat je iemand uit bed belt. Even een bakkie doen betekende een reis van 10 uur.

Ik wist ook niet wanneer ik een baan zou vinden, wat mijn inkomen zou zijn en hoeveel vakantiedagen ik zou hebben. Dus geen idee wanneer wij elkaar weer een knuffel konden geven.

De omslag
Naarmate de tijd verstreek ontstond er meer ruimte voor nieuwsgierigheid naar Canada en hoe mijn leven er daar uit ging zien. De gesprekken veranderden en mijn vertrek geaccepteerd. Etentjes, afscheidsfeestjes, cadeautjes en knuffels volgden.

In deze fase konden wij onze dierbaren meenemen bij het nemen van stappen vooruit. Geruststelling werd gevonden in de definitieve toezegging van Bridgewater (zie vorige blog Bitterzoet) om een appartement voor ons vrij te houden. De wisselkoers stond gunstig, waardoor wij meer Canadese dollars kregen dan verwacht. Hierdoor konden wij extra tijd “kopen” om ook zonder inkomsten uit werk te wennen aan ons nieuwe thuis.

De verhuizing
Lang leve Marktplaats! Veel van onze huisraad hebben wij verkocht, een ander deel weggegeven en wij hebben nog enkele ritjes naar de milieustraat gemaakt. De kosten van een verhuizing van onze gehele huisraad zou hoger uitvallen dan de aanschaf van een nieuwe inboedel. In Canada ziet het huren van een huis of appartement er anders uit dan bij ons. Tenslotte vonden wij voor mijn goudvis een nieuw thuis bij vrienden in Leiden.

In deze periode moesten beslissingen genomen wat met ons meeging. Emotionele waarde, verplaatsingskosten, de nieuwe aanschafwaarde en het beschikbare budget hebben geholpen bij het maken van deze keuzes. Gelukkig konden wij ook op familie en vrienden rekenen, die beloofden om kleine artikelen zoals boeken, die niet meer in onze tassen pasten, mee te nemen, wanneer ze ons kwamen bezoeken. Mijn toenmalige zwager heeft een transportbedrijf. Met zijn hulp konden wij destijds een klein deel van de Nederlandse inboedel naar Canada versturen per boot. Deze manier van transport was het goedkoopst en paste binnen ons budget. Het vervoer zou wel meer tijd in beslag nemen dan via het vliegtuig, maar dat was prima.

Dankzij hem werden ingewikkelde procedures, die gevolgd moesten worden bij het verschepen van deze container, bij ons weggehouden. De houten container moest bijvoorbeeld gemaakt zijn van een voorgeschreven houtsoort en een specifiek keurmerk hebben, vanwege het Canadese milieubeleid. Je moest kennis hebben van regels binnen de transportwereld en een netwerk hebben om dit te organiseren. Die expertise hadden wij niet.

Artikelen als een laptop, enkele fotoboeken, een handjevol cd’s en de Nederlandse kaasschaaf vonden een plekje in de bagage, maar moesten in een Exelbestand genoteerd zijn. Invoerrechten hoefden niet betaald te worden, omdat het om emigratie ging. Alles moest wel controleerbaar zijn bij aankomst op het vliegveld van Vancouver in British Columbia.

Het vertrek
Eerlijk gezegd kan ik mij niet precies herinneren wat ik in de laatste dagen voor het vertrek heb gedaan. Die periode herinner ik mij als onwerkelijk, alsof ik in twee werelden leefde, maar nergens bij hoorde. Ik heb vast extra zakken met drop ingepakt en blikken stroopwafels, nog meer afscheid genomen en duizendmaal gecheckt of ik mijn visum en paspoort bij me had. Op de ochtend van het vertrek ben ik met mijn vrienden en familie naar Schiphol gereden. Daar ontmoetten wij nog meer vrienden en familie die ons uitzwaaiden. Nog even een laatste koffie, een laatste knuffel en beloftes om contact te houden en intussen ook proberen een goed moment uit te kiezen om naar de gate te lopen …

In mijn verhaal “Aankomst” deel ik mijn eerste belevenissen in mijn nieuwe thuisland met jullie.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag