06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Hes

  1. Esther
  2. Hes
  3. Jana
  4. Romy
  5. Lotte
  6. Charlotte
  7. Alice
  8. Joyce
  9. Tina
  10. Zoé en meer

Hes is 72 jaar en gepensioneerd. Zij zingt in meerdere koren, is vrijwilligster bij een theater als gastvrouw, geniet van de momenten met haar kleinkinderen en is mantelzorger. Zij is ook moeder van twee (inmiddels volwassen) dochters, oma van drie kleinkinderen en Hes heeft recentelijk gevierd dat zij al 52 jaar met Ton getrouwd is. 

Aan de gezellige keukentafel bij Hes en Ton thuis, neemt Hes mij mee in haar levensverhaal.

Werk
Haar eerste baan was die van datatypiste. “Ik begon op een afdeling bij de KLM en ponste kaarten” en is daarna (deels) meegegroeid in de ontwikkelingen naar de automatisering van onder meer de vliegtickets. Daarna heeft Hes afwisselende functies bekleed en voor verschillende werkgevers gewerkt. “Ik had een eigen thuiswerkbedrijf met zeven à acht mensen onder mij, totdat ook dat werk stopte”. Haar werkverleden is een kleurrijk palet van banen met als rode draad het iets om handen willen hebben buitenshuis “ik heb altijd willen werken”, ook om het gevoel van vrijheid te kunnen ervaren. Door omstandigheden kon zij op een bepaald moment in haar leven niet alles meer doen wat zij wilde en zocht zij naar alternatieven “ik ging werk doen waar je weinig voor hoefde te kennen, maar wat wel gezellig was” (tennisbaan en renbaan).

Balans en verandering
Door de manier waarop zij is opgegroeid, ontwikkelde Hes al op jonge leeftijd haar verantwoordelijkheidsgevoel. Zij leerde al vroeg afwegingen maken waarbij zij aan eigen behoeften tegemoet kon komen en aan die van anderen, zoals later voor haar man, kinderen, vrienden en nu ook haar kleinkinderen.
In de loop der jaren is de balans tussen de activiteiten buitenshuis en binnenhuis veranderd. De kinderen gingen op een zeker moment het huis uit, trouwden en stichtten een eigen gezin.
In 2004 ging haar echtgenoot Ton met pensioen en dachten zij eindelijk samen te kunnen genieten van deze nieuwe levensfase. Echter, een half jaar na zijn pensionering kreeg hij een herseninfarct (2005).
Dat betekende voor hen beiden dat zij hun verwachtingen en (on)mogelijkheden in die situatie een nieuwe plek moesten geven, samen maar ook individueel. Thema’s als zelfredzaamheid, noodzakelijke zorg, en het evenwicht tussen willen en moeten werden onderdeel van alledag. Hes is tijdelijk fulltime mantelzorger geweest, totdat de noodzaak om altijd thuis te zijn er niet meer was.
“Doordat ik kon werken, soms maar een paar dagen per week, kon ik weer thuiskomen en voor mijn man zorgen”. Uit wat Hes vertelde kon ik opmaken dat dit proces niet zonder hobbels is verlopen, maar dat beide mensen hebben geïnvesteerd om nieuwe mogelijkheden te zoeken en grenzen opnieuw te bepalen.

Grenzen en hulp accepteren
Op een gegeven moment werd duidelijk dat haar inzet als echtgenote en mantelzorger, haar energie te boven ging. De momenten waarop bijvoorbeeld een hele goede vriendin de zorg tijdelijk kon waarnemen, waren uiteindelijk niet meer voldoende voor Hes om bij te tanken. Wanneer zij bij zichzelf te rade gaat en introspectie toepast, blijkt dat zij zichzelf ook boodschappen heeft gegeven, die in de loop der tijd deel zijn gaan uitmaken van een patroon, “ik moet het zelf kunnen” en “ik laat mij niet kennen”. Zij wekte daarmee de indruk een sterke vrouw te zijn, die het allemaal aan kon. Het was voor de buitenwereld ook niet makkelijk om haar kwetsbare en minder sterke momenten te zien en haar te ondersteunen.
Op een gegeven moment verschilde het energieniveau van Hes en haar echtgenoot zodanig, dat ergernissen gingen ontstaan. Enkele maanden geleden heeft Hes de keus gemaakt om naar de huisarts te gaan en te gaan praten. “Er moest iets veranderen, want dit ging zo niet meer”.
Met hulp van de huisarts bleken er mogelijkheden te zijn om zowel voor Ton (medicatie en activiteiten) als Hes (betere balans energie krijgen en zorg geven) de situatie te verbeteren.

Nieuwe mogelijkheden
Kort geleden zijn Hes en Ton samen op vakantie gegaan en konden ze het nieuwe evenwicht ook buitenshuis ervaren. Ooit heeft zij vrienden gevraagd om mee te gaan op vakantie en onbewust is er een soort van patroon ontstaan. Er was tot dan toe geen reden om het anders te doen, want het samenzijn met vrienden op vakantie was altijd gezellig.
Tijdens de recente vakantie, waarbij Hes en Ton alleen op pad zijn gegaan, werd de onderlinge verbondenheid weer gevoeld en kon dit ook naar elkaar uitgesproken worden. Hierdoor kon ook Hes weer een ouderwetse vakantiegezelligheid met haar echtgenoot beleven, waardoor zij nu opties heeft om vrienden mee te vragen of alleen met Ton op pad te gaan.

Introspectie
Door aandacht te hebben voor de situatie (wat is de stand van zaken nu) en bij zichzelf te blijven (wat betekent dat voor mij, hoe voelt dit, waar wil ik naar toe en wat of wie heb ik daarbij nodig) heeft Hes op een mooie manier introspectie toegepast. Hierdoor stelde zij zichzelf in staat om een beginpunt te bepalen en voor haar passende vervolgstappen te bedenken.
Dit heeft er mede toe geleid dat zij nu bewuster omgaat met haar energie en de balans tussen geven en ontvangen, de ander en zichzelf. Hes vertelde dat zij beseft dat zij als vanzelfsprekend hulp aanbiedt of het voortouw neemt wanneer er iets opgelost of in gang gezet moet worden.
Nu staat zij zichzelf toe om soms achterover te leunen, af te wachten en anderen de ruimte te laten om hun bijdrage te leveren. Voor iemand die van nature makkelijk het voortouw neemt is en graag iets wil betekenen voor een ander is dit geen makkelijk pad, maar toont ons dat leren geen leeftijdsgrens kent.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag