06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Geert en Johan

  1. Over leven in tijden van verandering
  2. Jenny en haar vrijdagavond belafspraak
  3. Anna’s overpeinzingen
  4. Shaila
  5. Geert en Johan
  6. Johan, zoon, echtgenoot en vader
  7. Elsa en Johan die weer droomt
  8. Een nieuwe koers
  9. Tipje van de sluier – onderweg naar 2021

Geert schudt zijn hoofd, terwijl hij naar de tv loopt. Hij pakt de afstandsbediening, die ernaast ligt en drukt op “uit”. Sinds het Corona-tijdperk maakt hij extra stappen in huis. De weegschaal motiveert. Het is bijna lunchtijd met Johan en zijn gezin. Hij dekt de tafel en start de laptop.  

De lunch

“Opa”, hoort Geert roepen. “Dag jongens”, zegt hij lachend tegen Caleb van 4 en Xavi van 6 jaar. “Opa, heb je chocopasta gekocht? Voor ons grapje!”

Geert knikt. “Dag Johan. Hallo Elsa.” “Hallo vader.” “Hallo Geert.”

Dit contact is pril en Geert voelt zich onthand zonder Tine, zijn vrouw. Zij was vader én moeder wanneer hij op zee was.

De kinderen leiden de aandacht af en de sfeer ontspant. Hij ziet niet dat Johan naar hem kijkt en glimlacht. “Smakelijk eten allemaal”, roepen de jongens in koor. De tafel van Geert is een spiegelbeeld van de tafel op zijn scherm. Zo lijkt het net alsof hij echt bij hen aan tafel zit. “Opa, kunt u mij de chocopasta doorgeven?” vraagt Xavi. Geert reikt met het potje naar het scherm. Een kleine hand “pakt” het potje met pasta. “Dank u wel, opa” en de jongens rollen lachend bijna van hun stoel.

Het begin

De telefoon trilt. “Hallo”, neemt Geert aan. “Met Johan.” Er valt een stilte. Geert weet niet wat hij moet zeggen. Zijn keel zit dicht. “Vader, ik vond gisteren fotoalbums van vroeger. Je mag ze lenen als je dat wilt. Ik kan ze langsbrengen als het je uitkomt. Vanmiddag nog.” (Stilte) “Of een andere keer”. “Oh, eh, ja, heel graag Johan, ik ben de hele middag thuis.” “Ik ben er rond een uurtje of 3. Tot straks, vader.” “Tot straks jongen.”

Geert drukt zijn telefoon uit. In gedachten ruimt hij de tafel af. Onderweg naar de keuken kijkt hij naar de foto van zijn vrouw. “Hij lijkt op jou. Dank je, Tine.”

Geert kijkt op zijn horloge en ziet dat hij nog tijd heeft. Het laatste restje warme koffie verdwijnt in de te grote, gebarsten mok. Een scheutje melk erbij, geen suiker. Geert haalt diep adem, roert zijn koffie en ontspant.

De ontmoeting

Ze zitten samen aan tafel met het gesloten fotoboek. Geert voelt zich onbeholpen, maar Johan voelt goed aan wat zijn vader nodig heeft om zich op zijn gemak te voelen. Geert laat het toe en in een mum van tijd spreken ze niet alleen over de kinderen, maar ook over Johans werk en zijn vrouw Elsa. Dan vraagt Johan “Hoe was het, vader, om kapitein te zijn van een duikboot? Miste je ons?” “Altijd jongen, altijd”, zegt Geert. Hij had besloten om eerlijk te zijn en alle vragen te beantwoorden. Deze kans zou hij niet laten schieten.

“Voor het slapen gaan vertelde zij mij verhalen over een kapitein op een duikboot. Over de foto’s van zijn vrouw en zoontje die hij in de kajuit had opgehangen en aan wie hij de gebeurtenissen van de dag vertelde. Hij beleefde avonturen. Ik wist dat zij over jou vertelde. Je voelde dan dichtbij.”

Moed

“Dankzij mama’s verhalen kon ik mij een beeld vormen van jou als kapitein. Je had de belangrijke taak bij de marine om altijd weer de weg naar huis te vinden. Dat vertelde ik dan tegen mijn vriendjes wanneer ze naar jou vroegen.” “Het spijt mij jongen, dat ik er niet voor je ben geweest, vroeger niet en ook niet na mama’s dood.” Het fotoboek ligt gesloten tussen hen in op tafel. Johan knikt. Ze weten even niets te zeggen. Geert heeft het moeilijk en zou het liefst opstaan en weglopen. Hij voelt zich schuldig. “Hoe kan ik het goedmaken?”, fluistert hij. Zijn keel zit dicht en de tranen prikken achter zijn ogen. In gedachten vraagt hij Tine, zijn vrouw, om hulp. Zij had altijd alle antwoorden of durfde in ieder geval te zeggen wat ze voelde en dacht. Kon hij maar zo moedig zijn als zij. Johan kijkt hem aan.

De wereld in ons hoofd

In gedachten voeren we veel gesprekken. Met onszelf. Met anderen. Het lijkt een manier om een situatie onder controle te krijgen. Je stelt jezelf gerust of uit ongezouten je mening. Je bedenkt alle mogelijke scenario’s over wat er kan gebeuren. “Wat denkt de ander? Wat voelt de ander? Hoe kan ik erop reageren? En wat als …?”

Zo lijkt het alsof je op alles voorbereid bent.

Angst, moed, liefde en eerlijkheid zijn dan makkelijker een plekje te geven in het verhaal. De realiteit volgt alleen niet de wereld in ons hoofd. Je kan te maken hebben met reacties van de ander die je niet hebt voorzien of die een ander gevoel bij je oproepen dan je had bedacht.

Wat zou er gebeuren wanneer je er vooraf wel over nadenkt, maar ook ruimte laat voor stiltes, of het even niet weten, of het even willen laten bezinken? Zowel voor jezelf als de ander. Meebewegen in het moment en met de ander kan helpen om echt contact te maken met jezelf en met de ander. Probeer in gesprek te blijven met jezelf, heb aandacht voor wat je voelt en denkt. Luister en vraag. Voel en deel. Luister en vraag, voel en deel.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag