06-83 506 665 info@introspexxion.works
Stressmanagement voor vrouwen

Charlotte

  1. Esther
  2. Hes
  3. Jana
  4. Romy
  5. Lotte
  6. Charlotte
  7. Alice
  8. Joyce
  9. Tina
  10. Zoé en meer

Charlotte is 59 jaar, geboren in Hoensbroek en getogen in Maastricht. Zij is inmiddels alweer 16 jaar in een tweede huwelijk. Beiden hebben (inmiddels volwassen) kinderen uit een eerder huwelijk. Haar leven heeft zich zowel in Nederland als in Frankrijk afgespeeld. Zij geeft momenteel ondersteuning aan de Franse delegatie van de NATO in Brunssum, Limburg. Ook verbindt zij op persoonlijke wijze stellen in de echt in de functie van trouwambtenaar en runt ze als zzp-er een eigen bedrijf: commerciële en administratieve ondersteuning bij Nederlands-Franstalige projecten.

Verbonden met de Franse taal
Charlotte maakte kennis met Frankrijk en de Franse taal tijdens de vele vakanties die zij daar in haar jeugd heeft doorbracht. “Ik heb de taal graag geleerd op school en bij mijn afstuderen op het Atheneum heb ik een prijs gekregen van de Franse Ambassade.” Haar leraar gaf haar een groot compliment met de uitspraak “zij spreekt als een echte Française”.
“Ik heb in mijn leven nooit vooraf geweten wat ik wilde doen. Beroepskeuzetesten kwamen met uitslagen, waarvan ik mij afvroeg hoe ze daarop gekomen waren. Ik ben opleidingen gaan wegstrepen en de Hotelschool leek mij uiteindelijk wel leuk. Destijds werd één op de zeven aanmeldingen geaccepteerd en daar hoorde ik bij, dus dat ben ik gaan doen. De wijze waarop ik mij destijds heb gepresenteerd (initiatiefrijk, daadkracht, ondernemerszin) was belangrijk om in de horeca je weg te kunnen vinden. Dat zullen wel de eigenschappen zijn die ik destijds in mijn karakter meedroeg.“

Als onderdeel van haar opleiding aan de Hotelschool Maastricht (een internationale Hbo-opleiding) heeft zij stagegelopen op de Franse Antillen en in Brussel. “Dat lag mij en dat vond ik fijn”. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Charlotte na haar opleiding naar Frankrijk vertrok. “Onder het motto je bent jong en je wil wat en mede met hulp van contacten met Franse mensen, die ik had ontmoet op vakanties, heb ik besloten om de stap te wagen. Mijn leven kon op dat moment alle kanten opgaan, maar ik heb toen die beslissing genomen. Het was een bewuste keuze.”

Werk en kinderen
Al snel werd duidelijk dat zij de horeca wel leuk vond, maar dat dat werk, met zijn vaak onregelmatige werktijden, toch ook nadelen voor Charlotte had. Zij kreeg toen een baan aangeboden binnen een bedrijf in de exportsector, omdat “je in de jaren ’80 als Nederlandse met kennis van de verschillende talen, zoals Engels Nederlands, Duits en Frans, veel te bieden had”. Deze baan bood haar regelmatigere werktijden en een beter salaris. Zij was 22 jaar toen zij deze overstap maakte. Charlotte is nooit meer naar de horeca teruggegaan en heeft daarna banen gehad variërend van functies in het export- en directiesecretariaat tot managementassistent. In één van haar laatste functies in Frankrijk werkte zij als directiesecretaresse voor een commercieel directeur Europa, van een heel groot bedrijf.

“Na de geboorte van mijn beide kinderen wilde ik meer tijd met hun doorbrengen en dus stapte ik over naar een kleiner bedrijf. Hier kon ik minder uren gaan werken. Ik heb altijd werk gevonden en denk dat het spreken van verschillende talen, het ontplooien van initiatieven en het durven meedenken met het bedrijf waarvoor je werkt daar belangrijk in is geweest.” Charlotte heeft zonder uitzonderingen te maken serieus gekeken naar hetgeen haar van buitenaf is aangeboden, maar heeft haar eigen lijn vastgehouden bij het maken van keuzes. “Ik kan mij niet voorstellen, dat ik lang in een functie blijf waar ik mijzelf niet in terug kan vinden. Ik heb het zelf altijd wel leuk moeten vinden om mij in een baan staande te kunnen houden”.

Introspectie en keuzes
Charlotte geeft aan absoluut geen spijt te hebben van haar tijd op de Hotelschool. Zij heeft het werk leuk gevonden, maar concludeerde uiteindelijk geen horeca-mens in hart en nieren te zijn. “Je moet jezelf blijven in het leven. Dit deed ik door dicht bij mijzelf te blijven en te blijven luisteren naar de stem van mijn innerlijke ik. Als je op een bepaald moment iets wordt opgedrongen, je ervoor openstaat en het toch probeert, maar het uiteindelijk niet is wat bij je past, dan moet je keuzes maken. Je accepteert de situatie of je accepteert het niet. Mijn keuzes zijn daarin duidelijk geweest. Ook in een later stadium, toen ik besloot om terug te keren naar Nederland. Het leven in Frankrijk, ging op een gegeven moment een kant op die mij niet aanstond. Ik heb spijkers met koppen moeten slaan en knopen moeten doorhakken. Toen ik in Frankrijk woonde, de vader van mijn kinderen tegenkwam en met hem een serieuze relatie begon, heb ik nooit gedacht dat ik nog eens terug zou gaan naar Nederland.”
Charlotte is iemand die ergens voor de volle 100% voor gaat en er is op het moment dat zij keuzes maakt, dan ook geen plan B of een deurtje dat op een kier staat om ergens op terug te komen.

Afscheid
Op een dag was zij erachter gekomen dat zij niet meer op de eerste plek stond voor haar Franse echtgenoot. Dit is bij Charlotte hard aangekomen. Er was haar zeer negatieve informatie over hem ter ore gekomen, die pijnlijk waar bleek te zijn. Desondanks wilde ze hun huwelijk niet meteen opgeven, omdat ze van mening is dat tweede kansen bestaan, maar dat je er wel voor de volle 100% voor moet gaan. Hij zegde toe met haar, de moeder van zijn kinderen, verder te willen en beloofde beterschap. “Toen ik ontdekte dat hij zich niet aan zijn belofte hield en niet trouw was heb ik bij wijze van spreken de koffer in de ene hand en de kinderen in de andere gepakt en ben ik naar Nederland gekomen. En hier heb ik weer helemaal opnieuw moeten beginnen. Ik was toen 35 jaar.” De stap naar Nederland was voor Charlotte in deze situatie en op dat moment (eind 1995) logisch. Haar kinderen waren toen vijf en zes jaar oud.

Haar vertrouwen was geschaad, haar persoonlijke integriteit aangetast en alles waar ze in had geloofd bleek destijds op drijfzand te zijn gebouwd. Het handelen van haar toenmalige man had haar geestelijke en lichamelijke gezondheid ernstige schade toegebracht. Charlotte was verbijsterd over de wijze waarop hij met de moeder van zijn kinderen was omgegaan. Dit alles heeft voor vele jaren emotionele littekens bij Charlotte achtergelaten.

Een nieuwe start in Nederland
“Met mijn kinderen heb ik in Frankrijk in de thuissituatie altijd Nederlands gesproken. Op school spraken ze Frans, als ook met hun vader.” Charlotte herinnerde zich het verhaal van een jonge vrouw, die er in Frankrijk ook alleen voor kwam te staan met haar kinderen. Die studeerden echter al, waardoor zij niet meer terug kon naar Nederland. Toen heb ik gedacht, het is moeilijk, maar het is nu of nooit. De kinderen moeten nog beginnen aan de lagere school. Wat ik ook heb meegewogen was het feit dat ik wist dat wij door mijn ouders goed opgevangen zouden worden. Zij zijn mijn steun en toeverlaat geweest in die jaren. Mijn eigenlijke reden om in Frankrijk te blijven was er niet meer. “Home is immers where the heart is.”

“Eenmaal terug in Nederland was het dankzij de Franse taal, dat ik hier weer werk vond.” Charlotte werkte binnen drie maanden voor de Raad van Bestuur in het academisch ziekenhuis, maar dat betrof ziektevervanging. Zij besefte dat ze geen fulltime baan met twee kleine kinderen wilde hebben, “ze zijn maar één keer jong”. Dus is zij opnieuw bewust op zoek gegaan naar een baan met minder uren en is vier dagen per week gaan werken, bij een bedrijf waarvoor de Franse taal — wederom — belangrijk was.
“Hierdoor kon ik vrij goed zelf mijn kinderen zelf opvangen (naar school brengen en ophalen), ze moesten alleen op de woensdagmiddag overblijven. Financieel hadden wij het niet zo breed, maar ik heb er geen spijt van gehad. Ik heb mijn kinderen zien opgroeien en tijd met hen kunnen doorbrengen. Ik heb verschillende banen gehad, die om verschillende redenen, buiten eigen toedoen om, eindigden, door bijvoorbeeld een fusie of een verhuizing naar een locatie in Nederland of België, waar ik niet heen wilde. Ik zag mij niet opnieuw verkassen met de kinderen.”

Kerst en een nieuw leven
“Ik kwam in Nederland aan in de kersttijd, goed opgevangen door mijn ouders. Maar sinds die tijd is Kerstmis niet persé mijn favoriete feest. Deze tijd roept een groot trauma op. Ik was toen zeer gedeprimeerd, had niks meer en wist niet wat de toekomst mij en mijn twee kinderen zou brengen.”
“Vijf jaar na mijn terugkeer naar Nederland ontmoette ik in 2000 een man met wie ik in 2003 ben getrouwd. Wij hebben samen veel meegemaakt, zoals dat in elk leven gebeurt, fijne dingen, minder fijne dingen. Dat is nu eenmaal zo. Hij houdt heel erg veel Kerst en ik hou van hem. Dus ik gun hem dat en realiseer mij ook, dat er dan fijne dingen kunnen gebeuren. Onze (inmiddels niet meer thuiswonende) kinderen komen dan naar huis en ik zie mijn familie weer, zoals mijn vader. Mijn moeder is enkele jaren geleden overleden. Ik pik dus de mooie momenten eruit op en houd dat vast.”

Toen Charlotte 57 jaar was, werd zij — buiten haar eigen toedoen om — weer werkloos. Zij dacht toen geen ander werk meer te kunnen vinden. Maar de praktijk wees anders uit toen zij werd aangenomen bij de NATO. Deze militaire organisatie garandeert de vrijheid en veiligheid van haar lidstaten op verschillende manieren. Daar hadden ze iemand nodig die de Franse militairen kon helpen om hun leven op te bouwen in Nederland voor de drie jaar, dat zij hier gestationeerd zijn. Zij geeft nu ondersteuning aan de Franse delegatie van de NATO in Brunssum, Limburg. Denk daarbij aan het vinden van huisvesting, het regelen van praktische zaken en het geven van ondersteuning bij zaken van alledag, ook op emotioneel vlak.

Perfectionisme en balans
Charlotte investeert veel en zij is geneigd om hetzelfde terug te verwachten in haar werk. De praktijk is echter vaak anders.” Ik ben een perfectionist en maak het mijzelf dus niet makkelijk. Je zou de neiging krijgen om minder ver te gaan, maar dat hoort niet bij mij. Ik werk ook al sinds 2002 als trouwambtenaar bij de gemeente Maastricht. Dat is weer heel ander werk, maar ook hier weer gericht op de puntjes op de “i”. Steeds weer ontmoet ik andere mensen op een belangrijk moment in hun leven. En dan komt die eigenschap om het zo goed mogelijk te willen doen heel goed van pas. Ik vind dat ik het mijzelf en anderen verplicht ben. Op die speciale dag wil ik de mensen die ik voor mij heb, het beste van het beste geven. In principe trouw je maar één keer. Op zo’n dag krijg ik dan zeker ook terug wat ik investeer. Ik probeer de speech zo persoonlijk mogelijk te maken en in het verhaal naar het echtpaar toe te werken. Ook voel ik de sfeer aan; en wie zij zijn, hoe zij leven.”
“Ik heb een lieve man en onze drie gezamenlijke kinderen zijn nu volwassen zijn goed terecht gekomen. Zij hebben een fijne onderlinge band en maken zelf ook iets moois van hun leven. Het voelt goed om te mogen zeggen dat mijn man en ik daar ons steentje aan hebben bijgedragen.”

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ontspannen omgaan met stress.

Zorgen voor jezelf kun je leren!

+31 6 83 506 665

info@introspexxion.works

Oeverwallaan 130, 2498 BK Den Haag